In het verzuilde omroepbestel, waarin de deelnemers alle in de jaren twintig waren ontstaan, was de komst van de TROS als een steen in de vijver. De nieuwe omroep ging niet uit van godsdienstige of politieke beginselen, en wilde alleen de programma's brengen die de kijkers wilden zien.

De kijkers wilden vooral Amerikaanse series en luchtige programma's zien, dat bleek al spoedig. En ook de oude omroepen gingen uit lijfsbehoud meer Amerikaanse series en luchtige programma's in hun programmering stoppen. Dit verschijnsel werd al snel vertrossing genoemd. Vooral in de jaren zeventig lag dit nogal onder vuur: sommigen vonden dat de oude omroepen niet moesten buigen voor een op plezier en gemak gerichte houding en "oppervlakkigheid" van de gemiddelde kijker en zich moesten (blijven) richten op educatie, cultuur, zingeving en een politieke cq. levensbeschouwelijke ondertoon. Dat was immers hun bakermat. De concurrentiestrijd was (behalve bij de Evangelische Omroep) echter sterker dan het principe. De TROS stond in de jaren zeventig ook als "rechts" bekend. Dit kwam vooral door haar actualiteitenrubriek TROS Aktua met presentator Wibo van de Linde, die VVD-achtige standpunten in de ether bracht. Dat viel bij de grotendeels progressieve media niet goed. Vooral toen bleek dat de traditionele achterban van de VARA, de arbeiders, liever naar de ontspannende programma's van de TROS keken dan naar "hun" sociaal-democratische omroep.

19-12-2006