|
De Voice of Peace was een radiostation,
dat uitzond "ergens" vanaf de Middellandse Zee en dat met haar
programma's een positieve invloed probeerde te hebben op de situatie
in het Midden-Oosten. Men wilde vooral de vrede stimuleren. Vanaf
het begin werd dagelijks 1 minuut stilte ter bezinning gehouden,
telkens na zonsondergang. Oprichter Abe Nathan trachtte ook met zijn
zgn. 'peacetalks", gesprekken over de vrede, tot een betere
verstandhouding te komen. De VoP is altijd geaccepteerd door de
diverse instanties en leek dus meer op een legaal station dan op een
piraat. Ook staatsomroep Kol Israël vond het geen probleem dat de
VoP het nieuws “leende”. Belasting en auteursrechten werden
regelmatig betaald. Bijna dagelijks werd er getenderd. Een luxe in
vergelijking met de zendschepen op de Noordzee! En als er olie
gebunkerd moest worden, dan kon het schip ongemoeid de haven van
Ashdod binnenvaren. Bij zware stormen 'schuilde' het schip ook vaak
in de haven. Zelfs kleine stormen hadden al veel effect op het
onballaste en niet gestabiliseerde schip.
Abe
Nathan
Oprichter
van de Voice of Peace is Abe Nathan. Ondanks
tegenslagen en onderbrekingen wist hij the VOP tot 1994 in de lucht
te houden. Abe is geboren in Iran (toen nog Perzië) en vertrok later
naar India om daar een opleiding tot piloot te volgen. In Israël
begon hij een restaurant. In 1966 en 1967 vloog hij met een klein
vliegtuigje naar (verboden) Egyptisch grondgebied om in gesprek te
komen met de Egyptische regering. Na een tweede vlucht kreeg Abe een
gevangenisstraf van 40 dagen. In 1967 komt Abe naar Nederland om
naar een schip te zoeken. Abe had nl. het plan om vanaf een schip
radio-uitzendingen te beginnen met als doel: het tegengaan van de
eenzijdige radioberichtgeving van zowel Israël als Egypte en het
stimuleren van de vrede. Het lukt Abe echter niet om genoeg geld
voor een schip bijeen te krijgen. In 1969 vliegt hij voor de derde maal
naar Egypte. In dit zelfde jaar, als Abe weer in Nederland is, valt
zijn oog op een geschikt schip. Het is de Cito, die gebouwd is in
1940, net voor de oorlog. Het schip is 54 m. lang.
Het
prille begin
In
Amsterdam wordt het schip door Nederlandse vrijwilligers wit
geschilderd en omgedoopt tot "Peace". Ook wordt een flink geldbedrag
in ons land ingezameld, waardoor het schip naar New York kan varen
om daar te worden omgebouwd tot een radiozendschip. In Amerika vlot
het niet om geld in te zamelen voor de uitrusting van het schip. Wel
schenken de heren Meister en Bollier een zendmast. Deze was
eigenlijk bestemd voor hun eigen zeezenderproject, RNI, dat in 1970
van start zou gaan. De mast die ze schenken is exact dezelfde als
die op de latere Mebo 2. Abe weet voor weinig geld aan zenders te
komen. Maar er is nog veel meer geld nodig voor verdere uitrusting.
Na een hongerstaking lukt het hem om $ 40.000 bijeen te brengen. In
oktober 1971 is Abe even in Nederland en bedankt hij de Nederlandse
bevolking voor de f 200.000 die ze in totaal heeft geschonken.
Ondanks de Nederlandse en Amerikaanse giften is er nog niet
voldoende geld om te kunnen beginnen. In de zomer van 1972 gaat Abe
daarom weer in hongerstaking. Dankzij een TV-uitzending in Amerika
komt het ontbrekende geld uiteindelijk binnen.
De eerste deejay die wordt aangetrokken is Tony Allan, die al een
ruime zeezender-ervaring heeft (Radio Scotland,
RNI,
Radio
Caroline).
Onderweg naar de Middellandse Zee
Begin '73
is het schip klaar. Aan boord zijn vier kleine studioruimten, uitgerust
met vrij moderne apparatuur. Op 15 maart 1973 wordt de zender voor het
eerst (illegaal) getest in New York. De volgende dag vertrekt het
schip dan eindelijk. De bemanning bestaat uit vele nationaliteiten.
Om 19.00 uur beginnen de uitzendingen. Na enkele uren varen komt het
schip in een storm met windkracht 11 terecht. Er slaat een gat in de
voorzijde en later raakt de wand tussen de olie- en watertank ook
lek. Aan het vasteland wordt vier dagen niets gehoord van het schip.
Totdat het in Bermuda opduikt. Via diverse tussenstops, ondermeer in
Marseille, bereikt het Peace-ship op 8 mei 1973 de Israëlische kust.
Tony Allan en Abe openen de uitzendingen. De eerste maanden zullen
ze zonder onderbreking op het schip blijven zitten.
Eerste
olie-bunkering
Als er
voor de eerste keer olie ingeslagen moet worden in Ashdod is Abe
bang om te worden opgeroepen voor het leger. Daarom blijft hij voor
alle zekerheid alleen achter op de Middellandse Zee, in een klein
bootje. Iemand vergeet de klaargemaakte mand met proviand aan Abe
mee te geven, zodat hij pas bij terugkeer van het schip weer wat kan
eten. Abe, die vele malen heeft gevast, zal hier echter niet te veel
problemen mee hebben gehad.
YOM-Kippoer oorlog
Tijdens de
Zesdaagse oorlog tussen Egypte en Israël, doet Abe een oproep aan
soldaten om niet te vechten. Daarop komt een Israëlische
kanonneerboot langszij en beveelt om de uitzendingen te staken. De
VOP gaat uit de lucht met de tune van het station, Give Peace a
Chance van John Lennon. (In dit lied wordt overigens de naam 'Abi
Nathan' genoemd.) Enkele dagen later worden de uitzendingen weer
hervat.
Financiële problemen
Niet veel
later raakt het station in financiële problemen. Het schip zwerft
over de zeeën en in december 1973 gaat men voor anker ter hoogte van
Rome. Sommige berichten beweren dat het schip hier een dag (19 dec.)
heeft uitgezonden. Vervolgens vaart men met het schip naar de haven
van Marseille. In deze plaats weet Abe het zo ver te krijgen dat
prostituees de inkomsten van één avond aan de VOP afstaan. In Den
Haag heeft Abe contact met Ronan O’Rahilly van Radio Caroline. Samen
bekijken ze de mogelijkheid om van de VOP een commercieel station te
maken. Abe laat dit plan uiteindelijk varen en verder gebeurt er
weinig. Een jaar later, in januari 1975, is de complete bemanning
inmiddels vertrokken. Abe verkoopt zijn aanzienlijke collectie
schilderijen en gaat om aan geld te komen in hongerstaking. Het
gevolg van de hongerstaking is dat Abe in coma raakt en zijn staking
moet opgeven. In mei 1975 komt Bob Noakes, een bekende
zeezendertechnicus, aan boord van het schip, dat nog steeds in
Marseille ligt. Eind mei vertrekt men weer naar de Middellandse Zee.
Terug
in Middellandse Zee
De VOP
verzoekt de Egyptische regering om deel uit te mogen maken van het
konvooi schepen dat het Suez-kanaal zal gaan heropenen. In
afwachting van een antwoord begint men weer met uitzenden. Begin
juni wordt het schip onderschept door een Egyptisch oorlogsschip en
moet men voor anker gaan liggen bij de haveningang van Port Said. Na
hier 19 dagen te hebben gelegen, mag het schip weer naar
internationale wateren. De uitzendingen worden hervat (met 'You’ve
Got A Friend' van Carole King). Er wordt slechts drie dagen lang
uitgezonden; dan vaart het schip naar Haifa en blijft daar. Er zijn
plannen voor verkoop van het schip. Maar zover komt het niet, want
uiteindelijk zwicht Abe voor zijn principe om geen reclame uit te
zenden. Diverse adverteerders gaan daarop in zee met de VOP. Dankzij
de adverteerders als nieuwe bron van inkomsten komt de VOP weer
terug op 1 augustus 1975. De antenne was versterkt, zodat ‘s avonds
ontvangst in ondermeer Nederland mogelijk was.
Abe
weer gearresteerd
In
september wil Abe bloemen, die hij heeft gekregen van
sympathiserende Israëlieten, uit gaan delen in de haven van Port
Said. Daarom wordt nogmaals toestemming verzocht om het Suezkanaal
te bevaren. Het Peaceschip wordt echter door marineschepen
verwelkomd en de toegang wordt geweigerd. Na 10 dagen bij de
haveningang te hebben gelegen, vertrekt Abe met een tender naar de
haven. Hij wordt meteen gearresteerd en de tender wordt in beslag
genomen. Het Peaceschip vaart daarop terug naar haar oude
ankerplaats en Abe wordt Egypte uitgezet.
Verdere
ontwikkelingen 1976
Robin
Banks volgt Bob Noakes op als technicus. In april 1976 komt Crispian
St. John bij de VOP. Hij maakt de bekende spot over de VOP als een
non-profit organisation. Ook de nieuwstune van Veronica wordt
gebruikt. Door deze Europese zeezender-dj's en -tunes lijkt het
geluid van de VoP vaak op dat van de zeezenders op de Noordzee.
De eerste vrouwelijke dj van de VOP is Tara Jeffreys. (De tweede
dient zich pas in december ‘88 aan: Linda Maisson.)
Een actie van de VOP voor de slachtoffers van een aardbeving in
Guatemala levert enkele nieuwe huizen voor dit land op.
In de zomer van 1976 zijn er plannen voor een FM stereozender en
voor een kleuren-TV-zender. Wanneer dit laatste plan zou zijn
doorgezet, dan had hoogstwaarschijnlijk de regering ingegrepen.
Format
In 1977
opent de Israëlische regering een popstation.
Crispian St. John verandert het format in all-hit-radio. Dit
naar Amerikaans voorbeeld, waarbij er slechts 10 seconden gesproken mag
worden. De invoering van de American Top 40 met Casey Kasem levert
veel adverteerders op. De diverse formats die de VoP heeft gekend
stonden overigens altijd onder zware druk van Abe. Hij wenste vaak
een ander format dan wat de deejays voor ogen hadden. Wanneer men
aan boord wist dat Abe in het buitenland zat en zodoende de zender
niet kon ontvangen, dan werd het format vaak tijdelijk bijgesteld.
Toen Abe in het bezit kwam van een directe telefoonverbinding met
het schip leverde hij vaak gepeperde kritiek op dj's wanneer ze van
het format afweken. Maar Abe deed zelf vaak afbreuk aan het format
door bijv. gewoonweg telefonisch 'in te breken' in een programma of
door niet passende verzoekplaten te eisen.
Eindelijk toestemming...
Op 2
januari 1977 krijgt de M.V. Peace eindelijk toestemming om vanuit
Port Said het Suezkanaal af te varen in zuidelijke richting. In Suez
wordt snoep en speelgoed uitgedeeld aan de plaatselijke kinderen.
Uitzenden was verboden tijdens de tocht.
Een
nieuw dieptepunt
Eind
december ‘77 zijn alleen Crispian St. John, Tony Allen, een
Israëliër en een Arabier aan boord. De stemming is laag. Dan breekt
in januari '78 na vele stormen ook nog eens het topje van de mast af.
Toch is de zender na enkele dagen al weer te beluisteren.
De VOP maakt bekend op 28 februari 1978 te zullen stoppen, daar alle
adverteerders zich hebben teruggetrokken na een schriftelijke oproep
van de Israëlische staatsomroep. Drie dagen voor de geplande
einddatum kunnen de luisteraars naar een afscheidsfeest komen.
Liefst 60.000 man komt opdagen om met spandoeken te demonstreren
tegen de verdwijning van de VOP. Dankzij de aandacht in de media
voor deze actie komen niet alleen veel adverteerders toch weer terug,
maar dienen er zich ook vele nieuwe adverteerders aan.
Hongerstaking
Op 14 mei
1978 gaat Abe in hongerstaking om de regering Begin te dwingen door
te gaan met besprekingen, die inmiddels waren vastgelopen. Ook wil
Abe dat er geen nederzettingen meer gebouwd worden in het bezette
gebied. Als de hongerstaking zijn 40ste dag heeft bereikt, staakt de
VOP haar uitzendingen. Na 45 dagen, als de toestand van Abe kritiek
is, geeft hij de staking op onder druk van parlementsleden,
ministers en vrienden.
Medicamenten en ambulance
In de
zomer van ‘78 wil men met het schip goederen af leveren in Libanon,
waar een burgeroorlog heerst. Deze goederen bestaan uit medicamenten
en een ambulance. Op 9 augustus gaat het schip voor Beiroet voor anker.
Men krijgt echter geen bericht waarin toestemming wordt gegeven om
de goederen af te leveren. Na enkele dagen vergeefs wachten besluit
men de goederen dan maar op Cyprus af te leveren.
Bekende
deejays
Crispian
St. John zit inmiddels al ruim twee jaar aan boord van het schip. Op
1 september neemt hij een welverdiende vakantie van twee maanden.
Een Nederlandse dj die voor de VOP gaat werken is Kas Collins. Hij
ontleent zijn achternaam aan het merk zenders aan boord van het
schip. Kas werkte in 1976-1977 en 1980-1981 voor de VOP. Tegenwoordig is
hij beter bekend onder zijn eigen naam: Kas van Iersel.
In november 1980 gaat Johnny Lewis na 19,5 week van boord.
Mastbreuk
Op
21 januari 1981 breekt de 54 m. hoge zendmast (uit 1969) af. Eerst wordt
snel een nood-T-antenne gemaakt. Daarna wordt deze vervangen door
een hoger geplaatste en betere T-antenne. De ontvangst blijft echter
slechter dan voorheen en de adverteerders lopen weg.
Weer
plannen om te stoppen
In augustus
‘81 doet men een aanvraag voor een zendlicentie vanaf land of vanuit
een haven. In december breekt een deel van de dat jaar herstelde
mast af. Op 31 december ‘81 kondigt de VOP haar laatste uitzending
aan. Men gaat stoppen omdat er geen licentie wordt gegeven en het
gevaar tijdens de vele stormen vrij groot is. In februari 1982 zijn
er plannen om het schip naar Noord-Ierland te verplaatsen. Deze
plannen gaan niet door en op 9 maart worden de uitzendingen weer
gewoon hervat. Vrijwel direct zijn er problemen met zowel de
generator, de zender, als de antennedraden. Als gevolg hiervan is de
VOP een periode afwisselend op alleen de FM of de AM te beluisteren.
Op 15 mei is alles weer in orde; net op tijd voor de
inzamelingsactie die in juni ‘82 wordt gehouden, wanneer het
Israëlische leger Libanon binnenvalt.
Buren
voor de VoP
In oktober
'82 komt het grootste zendschip uit de zeezendergeschiedenis het
Peaceschip vergezellen op de Middellandse Zee. Odelia TV, dat vanaf
dit schip wilde gaan uitzenden, kwam echter niet goed van de grond.
Voor de VOP was dat maar goed ook, want de regering van Israël wilde
absoluut geen TV-uitzendingen vanaf zee. De wetswijziging die er
zeker gekomen zou zijn als Odelia door was gegaan, had dan ook de
VOP in gevaar kunnen brengen.
Twee
primeurs
In 1984
heeft de VOP twee zeezender-primeurs: op 2 maart wordt een (twee minuten durend) computerprogramma uitgezonden en in de zomer schaft
men twee Cd-spelers aan.
In deze periode kampt men overigens weer met problemen met de
zenders en met een personeelstekort.
Via AM,
FM en SW
Vanaf juni
1985 worden de uitzendingen via AM en FM om 16.00 uur gesplitst. Op
de middengolf start dan een infoprogramma en op de FM een
muziekprogramma. Onregelmatig is men ook via de kortegolf te
beluisteren. Diverse malen breken de antennedraden van de
middengolfzender.
In maart 1987 zinkt tijdens zeer zware stormen de tender van de VOP
in de haven. In mei 1987 wordt een nieuwe AM-zender gekocht, die op
9 juni voor de eerste keer wordt getest. Wanneer blijkt dat deze
zender goed functioneert, wordt ook de frequentie 1540 weer vermeld
naast de FM frequentie. Acht maanden lang was dit niet gebeurd. De
nieuwe zender heeft tot aan het einde nauwelijks voor problemen
gezorgd.
Jamming
100
Vanwege
het feit dat een aantal ex-Caroline DJ’s (of aanhangers) op het
Peace schip gaan werken, worden er op de VOP ook duidelijke
Caroline-invloeden gehoord. Een heel duidelijk voorbeeld is het
programma Jamming 100, dat gebaseerd is op Jamming 963 van Caroline.
Het programma wordt in de zomer van ‘87 uitgezonden.
1987-1988
In
dezelfde zomer (augustus '87) wordt een drie uur durend
uitwisselingsprogramma met de legerzender Galei Zahal uitgezonden.
In oktober en november 1987 staakt de Israëlische staatsradio. M.b.v.
de B.B.C. brengt de VOP toch nieuws. Dit levert zeer veel nieuwe
adverteerders en dus inkomsten op.
In juni '88 verlaat de dan 71-jarige kapitein Aaldijk voorgoed het
Peaceschip. Al vanaf 1973 stond de Nederlander aan het hoofd van de
bemanning. In Nederland gaat hij zijn 50-jarige huwelijk vieren.
Nog een
zeezender
In 1988
wordt Abe benaderd door een religieuze groep die zendtijd wil huren.
Na enige twijfel besluit Abe om niet met hen in zee te gaan. Daarop
koopt deze organisatie een eigen schip en zender. Onder de naam
Arutz Sheva (kanaal 7) gaan ze vanaf eind oktober Hebreeuwse muziek
en ultrarechtse boodschappen uitzenden. Men is zo extreem orthodox
dat alleen liedjes die door mannen gezongen worden, mogen worden
uitgezonden. In de zomer van 1995 neemt de Israëlische regering alle
apparatuur van Arutz Sheva in beslag en arresteert de topman van de
organisatie. Dit gebeurde terwijl het schip in een haven lag om te
bevoorraden, zoals de VOP ook zo vaak heeft gedaan. De Israëlische
regering heeft duidelijk meer moeite met deze extreme zender. Arutz
Sheva zendt overigens weer uit nadat het van diverse kanten
apparatuur heeft gekregen. Naast dit station heeft ook de zender
Radio One kortstondig vanaf een schip uitgezonden ten tijde van de
VOP.
Gevangenisstraf
Op 13
september 1988 vliegt Abe naar Tunis om daar Arafat te ontmoeten. In
december praat hij wederom met hem, nu in Zwitserland.
Op 10 oktober 1989 gaat Abe de gevangenis in wegens schending van de
antiterrorismewet van 1989. Deze wet verbiedt contacten met
terroristen en ook PLO -leider Arafat viel onder deze noemer. Abe is
de eerste die aan de hand van deze nieuwe wet een gevangenisstraf
krijgt. De straf is 6 maanden cel en 12 maanden voorwaardelijk.
Vanwege een verslechterde gezondheid moet Abe van de cel naar het
ziekenhuis worden overgeplaatst. Daar wordt hij al snel vervroegd
vrij gelaten.
Op 27 april 1991 start Abe een vastenactie tegen de wet die contact
met de PLO verbiedt. Na 40 dagen geeft hij zijn actie op. Op 29 juni
heeft hij weer contact met Arafat. Het gevolg is dat hij nogmaals
wordt veroordeeld. Deze keer krijgt hij 18 maanden celstraf. Na een
half jaar komt Abe vervroegd op vrije voeten.
Golfoorlog
Begin 1991
breekt de Golfoorlog uit nadat Koeweit is bezet door het Irakese
leger. Twee deejays nemen een risico door aan boord te blijven in
het onrustige gebied. Het zijn John McDonald uit Schotland en Daryl
Richel uit Canada. Zij houden het station dagelijks draaiende van
06.00 tot 21.00 uuu. In februari komt ook Kenny Page erbij.
1992-1993
In de
zomer van '92 start de VoP een eigen nieuwsservice in het Hebreeuws,
naast het overgenomen nieuws van de staatsradio (KOL).
In maart 1993 melden de Israëlische kranten dat het station is
verkocht aan de zakenman en miljonair Nimrodin. Hoewel er wel
serieuze besprekingen met hem zijn geweest, is de koop niet
doorgegaan. Later wordt er ook nog onderhandeld met een organisatie
van Babbelboxtelefoonlijnen. Deze organisatie wil 's nachts via de
zender gesprekken uit gaan zenden. Ook dit plan gaat niet door.
Aftellen
Vanaf juni
meldt men dat de VOP een zendvergunning aan land kan krijgen.
Plotseling begint de VOP op 13 augustus 1993 met het aftellen van de dagen
in haar uitzendingen. Er wordt begonnen bij dag 50. Op dat moment is
het niet alleen voor de luisteraars, maar zelfs voor de deejays
onbekend waarom men nu precies aan het aftellen is. In september
meldt Abe in een interview dat het station gaat sluiten; deels
vanwege gemaakte schulden, maar vooral vanwege het vredesakkoord
tussen Rabin en Arafat, dat in Washington werd getekend. Hierdoor is
het hoofddoel van de VOP, het stimuleren van de vrede, in Abe's ogen
min of meer bereikt. De laatste dagen van de VOP staan in het teken
van een bepaald thema. Op 28 september is er een Elvis-dag, gevolgd
door Twilight-dag op 29 september en een Beatles-dag op 30 september.
Op 1 oktober 1993 begint Abe met zijn laatste programma. Hij vertelt
hierin dat hij een vergunning heeft gekregen om het schip te laten
zinken. De zender zal om 13.00 uur uit de lucht gaan. Voor die tijd
verwacht men een tender met aan boord de burgemeester van Tel Aviv
en de minister van milieu. De tender is om 13.00 u nog niet
gearriveerd en daarom wordt het tijdstip van de zendersluiting nog
wat verlengd. Als de minister en burgemeester uiteindelijk om 13.30
uur arriveren, verzoeken ze het schip niet tot zinken te brengen. Ze
vertellen dat het schip een ligplaats in de haven van Tel Aviv kan
krijgen. Daar kan het dan worden ingericht als een vredesmuseum. Abe
gaat met dit voorstel akkoord. De laatste plaat die (meermalen
achter elkaar) gedraaid wordt, is 'We Shall Overcome' van Pete
Seeger. Om 13.57 uur wordt het dan werkelijk stil op 1540 KHz. Het
schip vaart zoals afgesproken naar Tel Aviv en Abe vertoont zich aan
boord met een wit overhemd. Dit is opmerkelijk, daar hij al 12 jaar
lang alleen zwarte kleding heeft gedragen uit protest tegen de
koppigheid van de PLO en Israël.
Geen
vredesmuseum
Nadat het
schip de haven is binnen gelopen, zit er niet veel schot in de
plannen om er een een vredesmuseum van te maken. Dit heeft o.a. te
maken met het feit dat de burgemeester van Tel Aviv inmiddels is
opgevolgd door een minder enthousiast iemand voor een vredesmuseum.
Ook de zendmachtiging vanaf land blijkt voorlopig nog op zich te
laten wachten. Bovendien begint het havengeld flink op te lopen.
Daarom besluit Abe om uiteindelijk weer uit te varen met zijn schip.
Hij vindt namelijk dat het schip meer recht heeft op een zeegraf, dan dat
het ergens in een haven wegroest, ook al heeft het een schrootwaarde
van $ 12.500. Net voordat Abe met zijn schip op 28 november wil
uitvaren, biedt een Rabbijn hem nog $ 14.000 aan als hij in ruil
hiervoor weer zou willen beginnen met uitzenden. Abe vindt het
echter te laat om op zijn beslissing terug te komen. Op volle zee
worden gaten in het Peaceschip gemaakt. De gaten blijken echter te
klein te zijn om het schip werkelijk te laten zinken. Daarom worden
ook de pompen aangezet: ditmaal om water ìn het schip te pompen, in
plaats van eruit. Zelfs met de pompen aan duurt het nog tot de
volgende morgen voor het schip zinkt. Het is inmiddels vier mijl
afgedreven van de beoogde laatste rustplaats. Bijna alle boten met
persmensen zijn op dat moment allang teruggekeerd naar de haven. Abe
is er nog wel en hij ziet zijn schip met de voorsteven omhoog
langzaam in de golven verdwijnen.
In februari '94 komt het gezonken vredesschip nog eenmaal in het
nieuws. Het schip zou olie lekken en vissers klagen omdat ze hun
netten aan het wrak stuk trekken.
In 1997, tijdens een verblijf in Amerika, krijgt Abe een beroerte,
waardoor hij gedeeltelijk verlamd raakt. Daarna wordt hij opgenomen
in een verzorgingstehuis. In 2005 komt in Israël de film “As the sun
sets” uit, waarin het leven van Abe belicht wordt. In 2006 krijgt
Abe andermaal te kampen met een ernstige beroerte.
|